سرنوشت من و چشم هايت

ايكاش در چشمهايت ، ترديد را ديده بودم

يا از همان روز اول ، از عشق ترسيده بودم

 

ايكاش آن شب كه رفتم از آسمان گل بچينم

جاي گل رز برايت ، پروانگي چيده بودم

 

گل را به دست تو دادم ، حتي نگاهم نكردي

آن شب نمي داني اما ، تا صبح لرزيده بودم

 

آن شب با خود نگفتي ، كه بر سر من چه آمد

با خود نگفتي زدستت ، من باز رنجيده بودم؟

 

انگار پي برده بودي ، ديوانه ات گشته ام من

تو عاشق من نبودي ، و دير فهميده بودم

 

از آن شب سرد پاييز، كه چشم من به تو افتاد

گفتم كه ايكاش شب ها ، هرگز نخوابيده بودم

 

از كوچه  كه مي گذشتيم ، حتي نگاهم نكردي

چشمت پي ديگري بود ، اين را نفهميده بودم

 

آن شب من و اشك و مهتاب ، تا صبح با هم نشستيم

ايكاش يك خواب بد بود، چيزي كه من ديده بودم

 

تو اهل آن دور دستي ، من يك اسير زميني

عشق زمين و افق را ، ايكاش سنجيده بودم

بي تو شب ها كه تا صبح در حسرت با تو بودن

اندوه ويرانيت را، تنها پرستيده بودم

 

وقتي صدا كردي از دور، با عشوه اي مادرت را

آن لهجه نقره اي را ، ايكاش نشنيده بودم

 

انگار تقصير من بود ، حق با تو و آسمان است

وقتي كه تو مي گذشتي ، از دور خنديده بودم

 

اما به پروانه سوگند ، تنها گناهم همين ست

جاي تو بودم اگر من ، صد بار بخشيده بودم

 

بايد برايت دعا كرد ، آباد باشي و سر سبز

ايكاش هرگز نبيني ، چيزي كه من ديده بودم

 

اندوه بي اعتنايي ، چه يادگار عجيبي ست

اما چه شب ها كه آن را ، از عشق بوسيده بودم

 

حالا بدان تو كه رفتي ، در حسرت بازگشتت

يك آسمان اشك آن شب ، در كوچه پاشيده بودم

 

هرگز پشيمان نگشتم ، از انتخاب تو هرگز

رفتي كه شايد بدانم ، بيهوده رنجيده بودم

 

حالا تو را به شقايق، ديگربيا كوچ كافيست

جاي تو بودم اگر من ، اين بار بخشيده بودم

♥ مريم حيدر زاده♥

 

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم آبان 1388ساعت 14:51 توسط فاطمه| |